Er bankaleynd vandamál?

Eins og margoft hefur komið fram byggist vinna bankanna við endurskipulagningu atvinnulífsins á því að sem mest samræmi sé í vinnubrögðum. Af hálfu bankanna hefur komið fram að þeir leggi sig fram um að „öll tilvik séu meðhöndluð eins“. Vinnubrögð af þessu tagi eru mikilvæg til þess að viðhalda trausti á bönkunum og þeirri vandasömu vinnu sem við þeim blasir við endurreisnina. Engu að síður heyrast nokkuð oft dæmi, bæði í opinberri umræðu og eftir öðrum leiðum um tilvik sem eru til þess fallin að vekja tortryggni í garð bankanna. Bankarnir eru hins vegar oft í þeirri stöðu að eiga erfitt með að tjá sig eða taka þátt í opinberri umræðu um einstaka viðskiptavini. Hér virkar bankaleyndin sem vandamál. Bankarnir geta ekki svarað öllum þeim fullyrðingum sem fram koma og lúta að einstökum fyrirtækjum. Þá væru þeir að rjúfa trúnað gagnvart viðskiptavinum sínum. Bankaleyndin er jú til staðar fyrir viðskiptavinina fyrst og fremst. Lausn á þessum vanda gæti til dæmis fólgist í því að spyrja viðskiptavininn hvort hann er sammála því að vissar upplýsingar um viðskipti hans og bankans séu birtar. Þessi leið gæti hugsast til þess að slá á nokkuð af tortryggninni sem er til staðar gagnvart bönkunum. Þá hefur verið á það bent að öllum fyrirtækjum ber skylda til þess að skila ársreikningum til Ársreikningaskrár (SVÞ hefur áður í fréttapósti hvatt aðilarfyrirtæki sín til að sinna þessari skyldu). Almennur aðgangur er að slíkum upplýsingum. Fleira hefur verið nefnt í þessu sambandi. Hvað sem öllu líður er mikilvægt að bankarnir leggi sig fram um að endurskipulagning atvinnulífsins fari fram með þeim hætti að sem minnst tortryggni verði í garð þeirra.