Þú ert hérna: Forsíða
| Er hægt að stytta hringveginn um 50 km? |
|
|
|
Jón Þorvaldur Heiðarsson frá Háskólanum á Akureyri kynnti arðsemisútreikninga sína og hugmyndir að mögulegum vegstyttingum. Sýndi dæmi um mögulegar styttingar á Norðurlandi einu um 50 km á hringveginum. Eiríkur Bjarnason verkfræðingur hjá Vegagerðinni fór yfir sögu vegagerðar í landinu og taldi að forgangsröðun samgöngukvæmda síðustu hundrað árin hafi byggst á því viðfangsefni sem við var að etja á hverjum tíma. Fyrst snerist málið um að búa til vegi, síðar var farið að huga að gerð þeirra. Hjalti Jóhannesson og Kjartan Ólafsson frá Háskólanum á Akureyri kynntu rannsóknir sínar um „bestu“ aðferð til að forgangsraða samgönguframkvæmdum hér á landi. Niðurstöður rannsóknar þeirra var að hvað samgöngur varðaði byggju tvær þjóðir í landinu og það væri ógjörningur að búa til eina samræmda stefnu til að forgangsraða samgönguframkvæmdum fyrir landið allt. Þarfirnar væru svo ólíkar að annars vegar væri enn verið að tala um að komast í vegasamband á meðan annars staðar væri óskað eftir tvöföldun akreina. Þessar ólíku þarfir landsmanna gerðu það að verkum að það yrði að flokka markmiðin með vegagerð. Ásdís Hlökk Theódórsdóttir kynnti sögu skipulagsmála á Íslandi og hversu lítið formlegt skipulag hefur í raun verið viðhaft hér á landi allt til ársins 1997. Í raun hefur formlegt heildarskipulag fyrir landið allt aldrei verið viðhaft og er ekki enn. Frá 1964 til 1997 var ríkisvaldið með forræði yfir skipulagi en það skipulagsvald var ekki heildrænt skipulag fyrir landið allt heldur þröngt skilgreint þéttbýlisskipulag eins og rammaskipulag er í dag. Vegagerð var í höndum Vegagerðarinnar og skipulagsstjórnar ríkisins og ákvörðun um hvar vegur var lagður var formlega þeirra án afskiptaréttar annarra. 1997 var þessu kollvarpað og sveitarfélögin hafa í raun allt formlegt skipulagsvald í dag þ.m.t. vegagerð. Ef að sveitarfélag vill ekki breyta vegstæði ræður það því. Bæði þarf sveitarfélagið að setja vegstæðið á aðalskipulag og einnig gefur sveitarfélagið út framkvæmdaleyfi fyrir vegagerðinni. Ásdís Hlökk endaði erindi sitt á því að taka dæmi um hvar ákvörðunarvaldið liggur um mögulega breikkun Suðurlandsvegar frá Reykjavík til Selfoss. Þar fer vegurinn um 7 sveitarfélög => 7 aðalskipulög, engin strategísk skipulagsstefna eða skipulagsákvörðun liggur til grundvallar. Hvert og eitt þessara 7 sveitarfélaga getur haft aðrar hugmyndir um lagningu, legu og útfærslu Suðurlandsvegar en Vegagerðin! Fundinn sátu ýmsir sérfræðingar um samgöngumál auk hagsmunaaðila í flutningagreininni. Góðar umræður voru á fundinum um margar hliðar þess hvernig ákvarðanir um samgöngubætur eru teknar. Greina mátti samhljóm fundarmanna um að viðfangsefnið væri brýnt þ.e. að það væri ástæða til að ræða mögulega ágalla á núverandi kerfi og velta upp hugmyndum að breytingum á því. Þá mátti líka greina að fundarmenn virtust sammála um að það væri brýnt að gera breytingar á núverandi kerfi í þá veru að taka þyrfti upp faglegra verklag fyrir ákvarðanatöku. Arðsemismat framkvæmda þar sem forsendur væru þekktar og samræmdar á milli verkefna væru eitt þeirra verkfæra sem þyrfti að taka inn en enginn var þó þeirrar skoðunar að arðsemismat eitt og sér ætti að ráða forgangsröðun framkvæmda. Til þess væri málið of flókið og snerti mismunandi hópa með mismunandi hætti . |
