Hávær umræða hefur blossað upp síðustu daga um nauðsyn þess að taka upp ríkisstyrkta strandflutninga til verndar íslenskum vegum. Látið er að því liggja að íslenska ríkið hafi ekki burði til að standa undir þeirri fjárfestingu sem þarf til að búa til og halda við vegum með ásættanlegt burðarþol til að þola „þunga" flutningabíla. Þingmaðurinn Ármann Kr. Ólafsson, upphafsmaður umræðunnar, segist aldrei hafa fundið viðlíka stuðning almennings við neina hugmynd eins og þessa.

Undirrituð hefur setið marga fundi síðustu misserin þar sem fundarefnin eru innleiðingar og aðlögun Evrópureglugerða og/eða tilskipana inn í íslenskan rétt. Fyrirsögn þessarar greinar er „löggjöf fyrir eftirlitsstofnanir?" og lýsir því hvernig sú er þetta ritar hefur kynnst þessu umhverfi. Svo virðist sem metnaður og vilji íslenskrar stjórnsýslu (hvað flutningagreinina varðar alla vega) til innleiðingar Evrópureglugerða, sé fyrst og fremst vegna þrýstings frá ESA - Eftirlitsstofnun EFTA. 

„Við ... gr. laganna bætist ný málsgrein svohljóðandi: Með lögum þessum eru innleiddar í íslenskan rétt eftirtaldar gerðir Evrópusambandsins sem teknar hafa verið upp í ... kafla  samningsins um Evrópska efnahagssvæðið..." Þessi setning sést æ oftar í íslenskri löggjöf. Þróunin í íslenskri stjórnskipan er sú að innleiða tilskipanir og reglugerðir Evrópusambandsins beint í íslenska löggjöf. Hvaða áhrif hefur slík þróun á þá sem undir löggjöfina heyra? Hvað þýðir það að stór hluti löggjafans á Íslandi er þannig ekki lengur til staðar í nánasta umhverfi heldur einhvers staðar á meginlandi Evrópu?